Jeansguide

Ważnym elementem, który nadaje jeansom indywidualnego charakteru są dodatki. To długa lista drobnych elementów które są często "znakiem
rozpoznawczym" danej marki. Od ich jakości zależy również cena spodni.

  • Karczek

  • Zegarówka

  • Szlufka

  • Guzik Jeansowy

  • Nit

  • Kieszeń Przednia

  • Wzmocnienie

  • Przetarcia

  • Szew Boczny

  • Nogawka

  • Rozporek

  • Pas Górny

  • Tylna Ozdoba

  • Haft Ozdobny

  • Kieszeń Tylna

  • Wąsy

  • Skórka

  • Flagówka

  • Przetarcie

Cały proces trwa ponad rok – od zebrania bawełny na przędzę, przez opracowanie grubości i konstrukcji tkaniny, produkcję materiału (ok 9 tyg.), przygotowanie i dopracowanie projektu i uszycie wzoru spodni, który poddaje się praniu, kontroli jakości i obróbce technologicznej, aż do wyprodukowania  finalnej, tzn. zamierzonej wersji.
Przy wyprodukowaniu jednej pary jeansów pracuje ok. 500 osób w różnych częściach świata.

Grubość denimumierzy się w uncjach (oz – 1/16 funta = 28,35 g).
Im więcej uncji, tym cięższy i grubszy jeans i  tym więcej może też przejść procesów tzw. obróbki. Największa spotykana grubość jeansu to 22 uncje.
Koszule i lekkie dzianiny powstają z cienkiego i miękkiego denimu typu “light weight” o grubości 5-8 uncji, Jeansy i kurtki – od 8 do 11/12. Te najcieńsze zawierają zazwyczaj domieszkę strechu (najwięcej w przypadku 8 uncji), który zwiększa komfort noszenia  i zapewnia  dopasowanie do sylwetki.
Splot to sposób tkania materiału, dzięki któremu uzyskujemy różnego rodzaju konstrukcję – od ciasno zbitej (sztywny, gruby i nie przepuszczający powietza denim) do luźnej (miękki, przewiewny i przyjemny w dotyku).

Wyjściowa tkanina  czyli surowy denim, występuje w trzech podstawowych kolorach, tzw. praniach (z ang. Wash): black blue, deep blue i baby blue,  które przybierają też mniej lub bardziej intensywne odcienie.
W procesie obróbki materiał  poddawany jest najpierw kąpieli  w kadziach z odpowiednio przygotowanym płynem barwiącym, a następnie prania i  wybarwiania, które nadają tkaninie finalny wygląd.
Jeansy BIG STAR przechodzą około ośmiu różnych kąpieli.

Obróbka
Ostateczna barwa, faktura czy kształt spodni uzyskiwany jest w procesie obróbki, na którą składa się ok. 20 różnych procesów technologicznych.

  1. płukanie, które ma oczyścić tkaninę oraz obkurczyć materiał
  2. wybielanie, stosowane do rozjaśnienia koloru denimu
  3. pranie z kamieniami, dzięki któremu spodnie nabierają bardziej zużytego charakteru
  4. pranie chemiczne, do którego zalicza się również pranie z kamieniami pumeksu, pozwala uzyskać przebarwienia, wyplamienia, przetarcia i dziury
  5. suszenie – jeden z najstarszych ale też najdroższych, ręcznych procesów, polegający na piaskowaniu jeansów
  6. wykurczanie, które  nadaje ostateczny kształt danemu modelowi

Wykończenie
O wyjątkowości i danej pary jeansów decydują dodatkowe działania, określane mianem wykończenia, dobierane indywidualnie do określonego modelu. Kilka sezonów  temu pojawiły się np. jeansy, które w końcowej fazie pokrywa się żywicą, zagniata i utrwala w wysokiej temperaturze.  Dzięki tej technice tkanina uzyskuje efekt 3D, zagniecenia nie są płaskie, a efekt znoszenia wygląda naturalnie.

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

Y

Z

  • Przetarcie (Abraision)

    Technika mająca na celu nadanie ubraniom wyglądu starych i podniszczonych poprzez drapanie lub pocieranie powierzchni tkaniny tak, aby powstały przetarcia. Pralnie przemysłowe najczęściej uzyskują ten efekt wykorzystując pumeks.

  • PLAMIAKI (ACID WASH)

    T(również: Marmurki/ Moon Wash/ Snow Wash) Sposób wykończenia dżinsów w kolorze indygo tak, aby powstały ostre kontrasty barw. Efekt ten uzyskiwany jest przez nasączanie kamieni pumeksowych chlorem, dzięki czemu podczas prania na tkaninie powstają kontrastowe wzory. Technika ta została opatentowana we Włoszech w 1986 r.

  • DŻINSY STARZONE (AGED)

    Rodzaj obróbki na mokro. W wyniku długotrwałego tarcia materiał staje się bardziej miękki i wygląda na długo noszony.

  • ANTI-TWIST

    Poprzedzający sanforyzację etap obróbki wykończeniowej, którego celem jest skorygowanie naturalnej tendencji dżinsu do skręcania się w kierunku ukośnego splotu.

  • EFEKT ATARI (ATARI)

    Japoński termin oznaczający nierównomierne rozjaśnienia na kantach i fałdach materiału. Efekt Atari najczęściej występuje wzdłuż szwów, z przedniej i tylnej strony kolana, w górnej części uda, na mankiecie nogawki, na szlufkach oraz wzdłuż szwów kieszeni.

  • ODZIEŻ AUTHENTIC (AUTHENTIC)

    Termin z branży dżinsowej oznaczający zarówno klasyczne właściwości spodni dżinsowych jak i określony wygląd (stone wash oraz enzyme wash). Określenie to stało się niezwykle popularnym hasłem marketingowym we wczesnych latach 90, kiedy klasyczny dżins był u szczytu popularności w Europie. Cechy typowe produktów określanych mianem authentic obejmują między innymi tradycyjne sploty oraz klasyczne element stylistyczne.

  • PATKA (BACK CINCH)

    Pasek ze sprzączką wszyty z tyłu spodni, w okresie przed rozpowszechnieniem się klasycznych pasków do spodni stosowany w dżinsach do zmniejszenia luzu w pasie. Większość producentów zaniechało stosowania tego rozwiązania do roku 1942, jednakże w związku ze wzrostem zainteresowania stylistyką vintage producenci ponownie wprowadzają do sprzedaży modele wyposażone w patki.

  • BACK POCKET FLASHER

    Kartonowa lub papierowa zawieszka umieszczana na prawej tylnej kieszeni spodni dżinsowych. Na ogół zawiera informacje o rodzaju tkaniny, praniu fabrycznym, kroju oraz rozmiarze.

  • SZEW BARTACK (BARTACK)

    Rodzaj szwu służący do wzmocnienia szczególnie obciążonych elementów odzieży dżinsowej - stosowany zazwyczaj w okolicach suwaków oraz otwarć kieszeni.

  • DZWONY (BELL BOTTOMS)

    Krój spodni dżinsowych, który powstał w latach 60 i stał się szczególnie popularny w latach 70 za sprawą marek takich jak Landlubber Jeans. Spodnie w tym kroju były obcisłe w pasie i w udach, a nogawki rozszerzały się od kolan w dół. Nazwa "dzwony" związana jest prawdopodobnie z tym, że z profilu nogawki tych spodni przypominają kształtem dzwon lub trąbkę.

  • SZLUFKI (BELT LOOPS)

    Szlufki zastosowano po raz pierwszy w roku 1922, Dzięki nim, pasek noszony do spodni nie zsuwał się. Pomimo stosowania szlufek, wczesne modele w dalszym ciągu wyposażano w patki i szelki. Klasyczne dżinsy mają zazwyczaj pięć szlufek - dwie z przodu nad kieszeniami, dwie na biodrach i jedną z tyłu.

  • BLACK-BLACK DENIIM

    Rodzaj tkaniny dżinsowej, wykonanej z użyciem czarnej (a nie niebieskiej) nitki osnowowej. Tkanina jest również farbowana na czarno po utkaniu, dzięki czemu materiał jest rzeczywiście czarny, a nie szary.

  • WYBIELACZ (BLEACH)

    Środek chemiczny stosowany do rozjaśniania dżinsu. W formie płynnej jest to zazwyczaj roztwór wodny podchlorynu, a w formie suchej (proszek) chlorek wapienny (podchloryn wapnia).

  • NOGAWKA ROZSZERZANA (BOOT LEG)

    Popularny krój spodni dżinsowych, w którym nogawki są na tyle szerokie, aby można było pod nimi nosić kowbojki.

  • BROKEN TWILL

    Splot dżinsowy wykorzystany po raz pierwszy w roku 1964. Kierunek splotu ukośnego osnowy jest odwracany naprzemiennie, w wyniku czego powstaje niejednolityy wzór. Splot ten pomaga zneutralizować naturalną skłonność splotów ukośnych do skręcania się, przeciwdziałając tym samym skrętowi nogawek.

  • BULL DENIM

    Ciężka tkanina dżinsowa (o gramaturze 14 uncji na jard lub cięższej) o splocie diagonalnym w układzie 3x1. Bull Denim występuję w kolorze ecru i na ogół poddaje się go nadrukowi lub farbowaniu.

  • GUZIK (BUTTON)

    Tradycyjny guzik do spodni dżinsowych składa się z dwóch elementów: krótkiego trzpienia przytwierdzonego do tkaniny oraz połączonej z nim, okrągłej części widocznej od zewnątrz. Guziki wykonywane są zazwyczaj ze stopów metali takich jak miedź, mosiądz czy aluminium. Na części frontowej umieszczane są logotypy lub inicjały marki. Niektóre guziki o konstrukcji trzyelementowej wyposażone są również w ruchomą główkę, która ułatwia zapinanie.

  • CASTE

    Termin oznaczający cieniowanie. W zależności od zastosowanej techniki oraz barwnika, niebieski dżins może mieć czarny, brązowy, szary, zielony, czerwony lub żółty połysk.PRANIE Z WYKORZYSANIEM ENZYMÓW CELULOZOWYCH (CELLULOSE ENZYME WASH)System prania fabrycznego, w którym enzymy przypominające drożdże stosowane są do wytrawienia celulozy z bawełny. Ponieważ w tkaninach dżinsowych barwnik znajduje się na zewnętrznej powierzchni przędzy, podczas prania w technologii cellulose enzyme wash zostaje on usunięty wraz z włóknem. Po uzyskaniu żądanej barwy tkaniny, proces jest wstrzymywany poprzez zmianę zasadowości kąpieli lub poprzez podgrzanie wody. Następnie materiał poddawany jest płukaniu i zmiękczaniu. Technologia ta jest bardziej przyjazna środowisku niż stone wash, ponieważ nie wykorzystuje się w niej pumeksu pochodzącego z kopalni odkrywkowych.

  • ŚCIEG ŁAŃCUSZKOWY(CHAIN STITCHING)

    Ścieg składający się z szeregu pętli tworzących wzór podobny do łańcuszka. Stosowanie tego ściegu powoduje inny rozkład napięć po obu stronach tkaniny oraz pozwala uzyskać "efekt liny", który w pełni ukazuje piękno starzonego, niebieskiego dżinsu.

  • KIESZONKA NA DROBNE (COIN POCKET)

    Piąta kieszonka z przodu spodni dżinsowych, zwana również kieszonką na zegarek. Pełni funkcję użytkową i umieszczana jest zazwyczaj w prawej przedniej kieszeni spodni. Przyczyniła się d powstania angielskiego określenie five-pocket jeans, czyli dżinsy z pięcioma kieszeniami.

  • CONE MILLS

    Przędzalnia bawełny w Greensboro w Karolinie Północnej, która rozpoczęła produkcję tkaniny dżinsowej w roku 1895. Do dziś pozostaje jednym z największych producentów dżinsu na świecie.

  • CROSSHATCH

    Specyficzny rodzaj tkaniny dżinsowej, której splot układa się we wzór przypominający siatkę. Wytwarza się go przez zmieszanie nieparzystych włókien w kierunku wątku i osnowy.

  • TKANINA DENIM (DENIM)

    Wytrzymała, bawełniana tkanina diagonalna o splocie w układzie 3x1 w kierunku osnowy, w którym wątek przechodzi pod dwoma lub więcej włóknami osnowy tworząc charakterystyczny skośny deseń, dobrze widoczny po wewnętrznej stronie tkaniny. W wersji klasycznej, osnowę stanowi przędza barwiona indygo, a wątek przędza naturalna.Denim, angielska nazwa dżinsu, wywodzi się od nazwy miasta Serge De Nime we Francji, gdzie po raz pierwszy zaczęto produkować ten materiał. Obecnie dżins wytwarzany jest przez specjalistyczne przędzalnie na całym świecie. Pomimo, że nazwa pochodzi od nazwy Serge De Nimes, denim i Serge De Nimes to obecnie dwa różne rodzaje tkanin.

  • USUWANIE KLEJONKI (DESIZING)

    Proces płukania tkaniny cieczą zawierającą enzym- amylazę mający na celu zmiękczenie dżinsu. Przed splotem, włókna osnowy nasączane są rodzajem kleju (ang. size) ze skrobi kukurydzianej, co zwiększa ich sztywność. Podczas desizingu, amylaza reaguje ze skrobią i usuwa ją z tkaniny. Pomimo, że proces ten powoduje nieznaczne blaknięcie koloru, jest on powszechnie stosowany w celu zmiękczenia tkaniny i nadania jej leistości.

  • DIP (DIPS)

    Określenie tkaniny lub przędzy zanurzonej w barwniku. Przędza indygo jest zazwyczaj zanurzana w kąpieli indygo sześciokrotnie.

  • SPLOT DUAL RING-SPUN (DUAL RING-SPUN)

    Zwany również ring x ring. Splot dżinsowy, w którym zarówno włókna wątku jak i osnowy wykonane są z przędzy ringspun. Tkanina taka jest znacznie bardziej miękka i ma zdecydowanie wyraźniejszą fakturę niż tkanina dżinsowa ringspun typu open-end i regular. Ze względu na dodatkowy nakład pracy konieczny do jej wytworzenia, tkanina ta stosowana jest na ogół przez droższe marki z segmentu premium.

  • ENZYMY (ENZYMES)

    Enzymy to białka, które znaleźć można we wszystkich żywych komórkach. Stosowane są do przyśpieszania procesów chemicznych, które bez ich użycia przebiegałyby bardzo wolno lub nie postępowałyby wcale. Enzymy nie są toksyczne i łatwo się rozkładają. Powszechnie stosowane w branży tekstylnej, przede wszystkim podczas końcowej obróbki tkanin i odzieży.

  • PRANIE ENZYMATYCZNE (ENZYME WASH)

    Metoda prania fabrycznego uznawana za bardziej skuteczną oraz przyjazną środowisku niż pranie z użyciem kamieni pumeksowych (ang. stone wash). Zamiast pumeksu stosowane są tu enzymy organiczne (białka), których zadaniem jest wytrawienie barwnika indygo. Tkanina dżinsowa wykańczana z zastosowaniem tej technologii jest bardziej wytrzymała niż tkaniny prane z kamieniami pumeksowymi, ponieważ nie jest ona poddawana tak silnym obciążeniom.

  • WYKAŃCZANIE (FINISHING)

    Technologia lub metody obróbki, którym poddaje się odzież, aby uzyskać odpowiedni, charakterystyczny wygląd.

  • DŻINSY Z PIĘCIOMA KIESZENIAMI (FIVE POCKET JEANS)

    Jeden z najbardziej popularnych rodzajów spodni dżinsowych, wyposażony w dwie kieszenie przednie, dwie kieszenie tylne oraz kieszeń na monety umieszczoną w prawej kieszeni przedniej.

  • BARWNIENIE TKANINY (GARMENT DYEING)

    Proces, w którym barwieniu poddawane są tkaniny, w odróżnieniu od barwienia przędzy, które ma miejsce przed splotem tkaniny. Jeżeli metki bądź wnętrza kieszeni danego produktu odzieżowego mają taką samą barwę, jak główna tkanina, z której wykonany został ten produkt, prawdopodobnie zastosowano farbowanie tkaniny.

  • WRAŻENIA DOTYKOWE (HAND)

    Określenie tego, jak odbieramy tkaninę w dotyku. Subiektywna ocena tego, jakie wrażenie tkanina robi w dotyku oraz jak się "zachowuje" pomaga określić, czy nadaję się ona do konkretnego zastosowania. Stosowane są różne określenia, takie jak: krucha, miękka, leista, gładka, sprężysta, sztywna, chłodna, ciepła, szorstka, twarda, bezwładna, mydlana itp. Czynnik ten jest w znacznym stopniu zależny od obróbki wykończeniowej oraz tego, jaki rodzaj prania fabrycznego zostanie zastosowany.

  • BARWIENIE PRZĘDZY W PASMACH (HANK DYEING)

    Specyficzny i niezwykle rzadko stosowany sposób barwienia. Przędza zwijana jest w luźne kłębki lub młotki, które następnie nawlekane są na pręt i naprzemiennie zanurzane w kąpieli z barwnikiem i wyjmowane w celu utlenienia, aby przędza nabrała naturalnego odcienia. Metoda ta charakteryzuje się bardzo wysoką penetracją barwnika, a przędza staje się miękka i lekka.

  • INDYGO (INDIGO)

    Barwnik stosowany do koloryzowania dżinsu, pierwotnie pozyskiwany z indygowca barwierskiego. W roku 1897 strukturę chemiczną tego barwnika zbadał Adolf Bayer, a 14 lat później udało się wytworzyć jego sztuczną wersję. Najbardziej charakterystyczne cechy tego barwnika to mocny, wyrazisty kolor, odporność na wodę i światło słoneczne, postępujące blaknięcie oraz brak zdolności do całkowitej penetracji włókien. Dzięki wymienionym powyżej właściwościom barwnika indygo, odzież dżinsowa barwiona z jego wykorzystaniem charakteryzuje się niejednolitym i indywidualnym wyglądem. Przed rokiem 1920 spodnie dżinsowe barwiono na ogół barwnikiem naturalnym. Spodnie takie charakteryzowały się nieco jaśniejszym odcieniem oraz zielonym połyskiem, co można stwierdzić porównując egzemplarz klasyczny z modelem współczesnym. W późniejszym okresie, odcień stał sie bardziej niebieski, głównie za sprawą barwników siarkowych. Większość stosowanych współcześnie barwników indygo to produkty syntetyczne. Barwnik naturalny charakteryzuje się nieznacznie czerwonawym połyskiem.

  • IRO-OCHI

    Japoński termin oznaczający blaknięcie tkaniny dżinsowej farbowanej barwnikiem indygo. Określenie to odnosi się szczególnie do blaknięcia w miejscach narażonych na zużycie, a nie do równomiernego blaknięcia całego produktu.

  • DŻINS (JEAN)

    Termin pochodzący prawdopodobnie od francuskiego wyrazu genes. Stosowany pierwotnie, jako określenie kroju spodni noszonych przez żeglarzy z Genuy. Podczas, gdy dawna definicja sugeruje, że wszystkie spodnie typu jeans wykonane były z dżinsu, współcześnie termin jean stosowany jest również, jako określenie spodni z pięcioma kieszeniami, wykonanych z materiałów takich jak sztruks, diagonal, czy bull denim.

  • KHAKI

    W latach 90 spodnie typu chinos lub wojskowe spodnie w kolorze khaki lub oliwkowym stały się popularną alternatywą dla dżinsów.

  • PRALNIA (LAUNDRY)

    W “przemyśle dżinsowym”, termin Laundry oznacza firmę wytwórczą, która zajmuje się obróbką fabryczną niewykończonej odzieży dżinsowej. Obróbka ta obejmuje pranie fabryczne, piaskowanie, farbowanie, wykańczanie, obróbkę maszyną Tonello, obróbkę enzymatyczną oraz ręczną obróbkę papierem ściernym. Obecnie pralnie, czyli laundries, odgrywają decydującą rolę w nadawaniu odzieży rynkowej wyglądu, do jakiego przywykli konsumenci, a obróbka fabryczna stała się równie ważnym elementem przemysłu dżinsowego jak produkcja tkanin. Czołowi przedstawiciele tego segmentu to przede wszystkim firmy amerykańskie, japońskie i włoskie.

  • DIAGONAL LEWOSKRĘTNY (LEFT-HAND TWILL)

    Znany również pod nazwą STwil, to splot, w którym włókna układają się od górnego lewego rogu tkaniny do prawego dolnego rogu. Firma Lee stosuje diagonal lewoskrętny, jako swój podstawowy rodzaj tkaniny dżinsowej. Po wypraniu, materiał ten jest na ogół bardziej miękki w dotyku niż diagonal prawoskrętny.

  • SKRĘT NOGAWKI (LEG TWIST)

    Jest to problem, który dotyczy wielu klasycznych dżinsów. Jest to naturalna tendencja tkaniny do skręcania się w kierunku splotu. Stefano Aldighieri, Dyrektor działu TkaniniI Obróbki w LS&Co., wyjaśnia ten proces następująco: „Spodnie dżinsowe wykonywane z diagonalu prawoskrętnego – linia włókien skierowana jest w prawo i do góry. Podczas splotu, tkanina jest praktycznie prostowana na siłę, prostopadle do karajki, a jednocześnie jej struktura pozostaje skręcona. Następnie, tkanina cięta jest na płasko. W dawnych czasach, w firmie LS&Co. kroje wycinano wzdłuż krajki. Podczas prania, tkanina próbuje powrócić do naturalnego ułożenia i “ściąga się” w kierunku splotu. Stąd właśnie biorą się skręcone nogawki, jest to wynik ruchu tkaniny. Problem ten wyeliminowano w latach 70 poprzez stosowanie metody anti-twist(polegającej na przywróceniu dżinsu do kształtu, jaki tkanina uzyskuje po praniu).

  • LOOP DYEING

    Jedna z trzech głównych metod przemysłowego barwienia przędzy indygo. W procesie tym przędza poddawana jest tylko jednej kąpieli w barwniku. Odpowiedni kolor uzyskuje się poprzez przemieszczanie przędzy wewnątrz kadzi. Następnym etapem ramach tego jest zaklejanie przędzy.

  • MERCERYZACJA (MERCERIZATION)

    Proces przemysłowy, któremu poddaje się przędze lub tkaniny, aby zwiększyć ich połysk oraz chłonność barwnika. W przypadku tkanin stosowanych w przemyśle dżinsowym, proces ten stosuje się, aby zatrzymać barwnik na powierzchni przędzy i nie dopuścić do pełnej penetracji włókien.

  • MIKROPIASKOWANIE (MICROSANDING)

    Metoda obróbki tkanin za pomocą zespołu wałków pokrytych papierem ściernym lub chemicznym środkiem ściernym. Tkanina dżinsowa przeciągana jest przez wałki, w wyniku czego powstaje charakterystyczna faktura. Proces ten powoduje niewielki ubytek koloru.

  • BARWIENIE NATURALNE (NATURAL DYEING)

    Do połowy XIX wieku stosowano wyłącznie barwniki naturalne, w większości pochodzenia roślinnego. Jednym z najważniejszych barwników tego rodzaju był barwnik indygo. Barwniki te nie wykazują powinowactwa do włókien tekstylnych dopóki włókna nie zostaną poddane kąpieli zaprawowej z dodatkiem związków aluminium, żelaza lub cyny. Proces ten jest problematyczny, a nawet po jego zastosowaniu barwniki wykazują się słabą odpornością na światło słoneczne i ścieranie.

  • WŁÓKNA NATURALNE (NATURAL FIBRES)

    Dowolny materiał przypominający włosie, o pochodzeniu roślinnym, zwierzęcym lub mineralnym, który poprzez przędzenie może zostać przerobiony na przędze a następnie utkany.

  • TKANINA DŻINSOWA TYPU OPEN END (OPEN END DENIM)

    Przędzenie w systemie Open End (OE) opracowano w latach 70. Metoda ta pozwala na redukcję kosztów poprzez pominięcie kilku elementów tradycyjnego systemu przędzenia. Włókna bawełniane są prowizorycznie skręcane poprzez zwiewanie. Tkaniny Open End są cięższe, bardziej chropowate i ciemniejsze, ponieważ przyjmują one większe ilości barwnika i niszczą się wolniej niż tkaniny typu ring spun. Chociaż ich produkcja jest tańsza, stosowane są często przez designerów takich jak Calvin Klein, czy Tommy Hilfiger.

  • FARBOWANIE PDOWÓJNE (OVERDYE)

    Sposób barwienia tkaniny polegający na zafarbowaniu tkaniny na więcej niż jeden kolor w celu uzyskania innego odcienia lub połysku. Np. poprzez dodatkowe barwienie na żółto uzyskiwany jest efekt “brudnego dżinsu". Poprzez miejscową aplikację dodatkowego barwnika można uzyskać efekt większego “zabrudzenia” konkretnych części produktu.

  • UTLENIANIE (OXIDATION)

    Proces chemiczny, w którym tlen łączy się z inną substancją. Dochodzi do niego, kiedy przędza indygo wyjmowana jest z kąpieli pomiędzy kolejnymi zanurzeniami.

  • BARWNIKI PIGMENTOWE (PIGMENT DYES)

    Barwniki, które nie wykazują powinowactwa do włókna, a zatem muszą być utrzymywane na tkaninie za pomocą żywic. Barwniki takie są dostępne w prawie każdym kolorze i stosowane są powszechnie przez producentów odzieży dżinsowej, którym zależy na uzyskanie tkanin bardziej podatnych na blaknięcie.

  • WARSTWA (PLY)

    Wszystkie przędze są jednowarstwowe (ang. single ply), o ile nie zostaną skręcone z inną przędzą. Skręcanie stosuje się, aby uzyskać mocniejsze przędze. W przemyśle dżinsowym, takie wzmacnianie przędzy stało się szczególnie istotne. Dotyczy to przede wszystkim tkanin barwionych metodą piece dyeing, które poddawane są przedłużonemu praniu z dodatkiem kamieni pumeksowych. Ostateczny kształt i wygląd gotowej tkaniny jest w znacznym stopniu zależny od sposobu skręcania oraz długości przędzy.

  • TKANINA DŻINSOWA O RDZENIU POLIESTROWYM (POLYCORE DENIM)

    Stosowany często w dżinsach typu replica, oferuje najlepsze połączenie wytrzymałości (rdzeń poliestrowy) z estetyką vintage (górna warstwa tkaniny z nici bawełnianych)

  • PUMEKS (PUMICE STONES)

    Kamienie pochodzenia wulkanicznego, stosowane w praniu fabrycznym odzieży. Pumeks zyskał popularność ze względu na swoją wytrzymałość oraz niewielką masę. Zanim zaczęto stosować pumeks, do prania dodawano kamienie, plastik, buty oraz wszelkie inne materiały, które były akurat dostępne. Pranie fabryczne ma na celu zmiękczenie oraz podniszczenie tkanin.

  • KONTROLA JAKOŚCI (QUALITY CONTROL)

    Każda para dżinsów poddawana jest wieloelementowej kontroli jakości. Pierwsze próbki tkaniny pobierane są i badane jeszcze przed uszyciem produktu. Na dalszym etapie produkcji, każda para dżinsów przechodzi kontrolę indywidualną po uszyciu oraz kolejną kontrolę po praniu fabrycznym.

  • DIAGONAL PRAWOSKRĘTNY (RIGHT-HAND TWILL)

    Większość tkanin dżinsowych to tzw. diagonal o splocie prawoskrętnym, w którym włókna układają się od lewej do prawej i z dołu do góry. Dawniej była standardowa technika tkacka; przędze z motków pojedynczych tkano prawoskrętnie, a z motków podwójnych lewoskrętnie.

  • BARWIENIE PIERŚCIENIOWE (RING DYEING)

    Cecha charakterystyczna tkanin barwionych na kolor indygo: zabarwiona zostaje tylko zewnętrzna powierzchnia włókien przędzy, podczas gdy rdzeń pozostaje biały.

  • TKANINA DŻINSOWA TYPU RING SPUN (RINGSPUN DENIM)

    Z przędz typu ring spun korzystano w produkcji tkanin dżinsowych do końca lat 70. W okresie późniejszym zastąpiono je tańszymi przędzami typu open end. Jest to proces przędzalniczy, w którym pojedyncze włókna podawane są na koniec przędzy, podczas gdy znajduje się ona w fazie skrętu. W procesie bierze udział obrączka, biegacz i szpula, która obraca się z dużą prędkością. Tkaniny z przędzy typu ring spun charakteryzują się specyficznymi właściwościami, takimi jak np. niejednolitość i chropowatość, która nadaje dżinsom nieregularnego wyglądu typowego dla stylu vintage i authentic. Przędze typu ring spun nadają tkaninie wytrzymałości, miękkości i charakteru.

  • TKANINA DŻINSOWA TYPU RING-RING (RING-RING DENIM)

    Tkanina typu ring/ring lub double ring spun to tkanina, w której zarówno wątek jak i osnowa to przędza typu ring spun. Jest to tradycyjny sposób produkcji dżinsu. Możliwe jest połączenie tkaniny o osnowie typu ring spun z wątkiem typu open end, aby uzyskać wytrzymałość i wygląd typowy dla tradycyjnego dżinsu typu ring/ring przy niższym nakładzie kosztów.

  • RIVER WASHING

    Metoda prania fabrycznego, w której wykorzystuje się połączenie kamieni pumeksowych z enzymami celulozowymi, aby uzyskać podniszczoną tkaninę typu vintage. W pierwszym cyklu do pralki dodaje się wyłącznie pumeks. W drugim etapie prania dodaje się również enzymy, a obróbka kończy się, kiedy tkanina nabierze naturalnie “znoszonego” wyglądu.

  • NIT (RIVET)

    Element metalowy używany do wzmocnienia obciążonych elementów odzieży oraz jako ozdoba.

  • FARBOWANIE LINOWE (ROPE DYEING)

    Rope dyeing to technika barwienia uznawana obecnie za najlepszy sposób farbowania przędzy indygo. Włókna przędzy dżinsowej skręca się w linę, która następnie przechodzi cykl zanurzeń i wynurzeń z kąpieli w barwniku indygo. Częstotliwość zanurzania/wynurzania wpływa na ostateczny odcień tkaniny.

  • PIASKOWANIE (SANDBLASTING)

    Proces obroki pralniczej, w którym dżinsy “ostrzeliwane” są strumieniem piasku, co powoduje powstawanie przetarć i nadaje “zużytego” wyglądu. Pierwotnie proces ten wykonywano ręcznie, natomiast obecnie większość firm wprowadziła całkowitą automatyzację.

  • EMERSING (SANDING/EMERSING)

    Proces obróbki tkanin, w którym materiał pocierany jest papierem ściernym w celu zmiękczenia i usunięcia włosia. Może być przeprowadzany przed lub po farbowaniu.

  • SANFORYZACJA (SANFORIZATION)

    Inaczej wykurczanie. Proces, który ogranicza kurczliwość i rozciągliwość tkanin do 1%. Polega między innymi na rozciąganiu i manipulacji tkaniną dżinsową przed poddaniem jej praniu. “Surowe”, niewykurczane dżinsy kurczą się w pierwszym praniu o co najmniej 7-10%, a następnie dalej kurczą się nieznacznie nawet do trzeciego prania. Firma Sanforize Co. opracowała tę technologię w 1920 roku i opatentowała ją w roku 1928.Uważa się, że po raz pierwszy wykorzystała ją w 1936 roku firma Erwin Mill przy produkcji tkaniny dżinsowej dla firmy JC Penney's.

  • KRAJKA (SELVAGE)

    Znana również, jako Redline lub Aka-Mimi. Pierwotnie określana terminem self-edge, krajka to wąski, ciasno spleciony pas materiału po obu stronach tkaniny dżinsowej, położony równolegle do osnowy. Jej zadaniem jest zapobieganie rozplataniu się tkaniny. Na starych, 28 lub 30 calowych krosnach czółenkowych wytwarzano dżins z zamkniętą krajką, podczas gdy na współczesnych, większych krosnach przędza wątku obcinana jest z każdym przerzutem, dzięki czemu powstaje tzw. krajka grzywkowa. Przędzalnia Cone Mills stosowała barwione nici do oznaczania konkretnych tkanin stosowanych przez swoich klientów strategicznych.

  • SHADE BATCHING

    Proces polegający na dobieraniu partii tkaniny o identycznym odcieniu w celu zapewnienia jednolitości koloru w liniach odzieżowych.

  • SHADE BLANKET

    Pas wycinany z każdej beli tkaniny, oznaczany numerem beli i przytwierdzany do jej tylnej części. Stanowi ważne narzędzie pozwalające na wykrajanie odzieży o jednolitej kolorystyce.

  • KURCZENIE (SHRINKAGE)

    Przed utkaniem tkaniny, nici traktowane są woskiem lub żywicą, co nadaje im sztywności oraz ułatwia tkanie (w przypadku tkanin typu repro denim stosuje się w tym celu również skrobię). Podczas pierwszego prania włókna ściągają się, w wyniku czego tkanina się kurczy. “Surowy” dżins można poddać sanforyzacji (proces zmniejszający kurczliwość), jednakże nawet do trzeciego prania będzie się on kurczył po zanurzeniu w wodzie.

  • PRZESMYK (SHED)

    W procesie tkackim, jest to “okienko” powstałe we wznoszącej się i opadającej w krośnie przędzy. Przez przesmyk przeprowadza się przędzę wątku.

  • TATE-OCHI

    Japoński termin oznaczający efekt iro-ochi występujący w klasycznych dżinsach w linii pionowej. Ponieważ klasyczne dżinsy wykonywano z tkanin plecionych z nici o nierównej szerokości, kolor blaknie najbardziej w miejscach, gdzie nić jest najgrubsza. W wyniku tego, wzdłuż nici niebieskich pojawiają się często pojedyncze, całkowicie białe lub mocno wypłowiałe nici o długości kilku centymetrów.

  • STEBNOWANIE (TOP STITCH)

    Powszechnie stosowany typ kroju. Prosty i równy.

  • SPLOT SKOŚNY (TWILL)

    Skośne linie widoczne na tkaninie.

  • DŻINSY NIEPRANE FABRYCZNIE (UNWASHED)

    Jak sama nazwa wskazuje, są to dżinsy, których nie poddano praniu fabrycznemu. Jest to tradycja, która sięga czasów przed opracowaniem sanforyzacji, kiedy wyroby sprzedawane przez producentów odzieży dżinsowej były ciemne, sztywne i niewykurczone. Niektóre marki oferują takie dżinsy do dziś. Jest to oferta skierowana dla pasjonatów, którzy chcą samodzielnie dopasować produkt do swojej sylwetki i uchwycić w ten sposób część magii złotej ery dżinsu.

  • USED WASH

    PTermin oznaczający rodzaj efektu przetarcia, wykonywanego oddzielnie na każdym produkcie w określonych miejscach, np. na kolanach, kieszeniach, udach itp.

  • VENETO

    Region w północnych Włoszech będący ojczyzną wielu z najlepszych marek międzynarodowego rynku odzieży dżinsowej. To stamtąd pochodzą marki takie jak Diesel, Replay, Gas, czy Seal Kay, podobnie jak sławne przędzalnie jak np. Martelli.

  • VINTAGE

    Termin oznaczający produkt używany, bądź klasyczny, pochodzący z najlepszego okresu produkcji. Dżinsy vintage mogą być zarówno używane, jak i fabrycznie nowe.

  • SPODNIE NOSZONE NA BIODRACH (WAIST OVERALLS)

    Termin pierwotnie stosowany do określania spodni dżinsowych. Firma Levi’s® stosowała to określenie do późnych lat 60, aby odróżnić swoje produkty od tzw. ogrodniczek.

  • OSNOWA (WARP)

    Podłużne, pionowe nici wplatane między nici wątku. Przeważnie bardziej skręcone i wytrzymalsze od nici wątku. W tkaninach dżinsowych, osnowa biegnie równolegle do krajki i barwiona jest na kolor indygo.

  • SPLOT TKACKI (WEAVE)

    Połączenie nici wątku i osnowy, z którego powstają różne wzory. Tkaniny z licem osnowowym stosowane w produkcji dżinsów oznaczane są dwoma cyframi, pierwsza z nich określa liczbę nici wątku, nad którymi przechodzi osnowa, a druga określa liczbę nici wątku, pod którymi przechodzą osnowa. Dwa najbardziej popularne sploty dżinsowe to 3x1 i 2x1. Występują one zarówno w wariancie prawo jak i lewoskrętnym. Najczęściej spotykanym materiałem jest diagonal prawoskrętny w układzie 3x1.

  • WĄTEK (WEFT)

    W tkaninie dżinsowej, są to niebarwione nici ułożone poprzecznie.

  • GRAMATURA (WEIGHT)

    Tkaniny dżinsowe dzielą sie ze względu na gramaturę, czyli liczbę gramów przypadających na metr kwadratowy lub liczbę uncji przypadających na jard tkaniny.

  • WHISKERING

    Przebarwienia w kroku oraz na tylnej stronie kolan, które nadają tkaninie starego wyglądu. Mogą również przyjmować formę odwróconą – ciemniejsze obszary na jasnym materiale.

  • YARN DYE

    Tkanina, której przędza została poddana barwieniu przed utkaniem. Dżins to tkanina typu yarn dye.

  • KARCZEK (YOKE)

    Element tylnej części spodni dżinsowych, w kształcie litery V, powodujący zaokrąglenie sylwetki. Im głębsza jest litera V, tym bardziej zaokrąglona jest sylwetka. Dżinsy typu kowbojskiego często posiadają bardzo głębokie karczki, podczas gdy dżinsy robocze i ogrodniczki mają płytkie karczki lub nie posiadają ich wcale.

  • ROZPOREK NA SUWAK (ZIP)

    Sposób zapinania spodni dżinsowych stanowiący alternatywę dla guzików Na początku uważano to rozwiązanie za potencjalnie niebezpieczne, jednakże szybko zyskało ono na popularności.

  • zamek błyskawiczny (zipper)

    Popularny sposób zapinania dżinsów. Często stosowany również, jako element ozdobny na tylnych kieszeniach lub zwężanych nogawkach. Zamek błyskawiczny został wynaleziony w roku 1893 przez Amerykanina W. Litcomba Judsona i miał wtedy formę małych haczyków i oczek. W 1913 roku Szwed Gideon Sundback usprawnił konstrukcję wprowadzając dwa rzędy metalowych zębów łączonych za pomocą ruchomego suwaka.

  • Fit czyli krój

    Określa szerokość spodni, ich dopasowanie do sylwetki, stopień przylegania w biodrach, udach, łydkach:

    Comfort fit zwany też czasem "loose, to najbardziej obszerny krój. Luźny w biodrach, z nogawkami szerszymi zwłaszcza w udach, choć w porównaniu z pozostałymi fitami, nogawka jest nieco szersza również w pozostałej części. Model najbardziej "wygodny", nie opinający sylwetki . W wersji bardziej ekstremalnej, można spotkać spodnie typu "baggy" z mocno poszerzonymi biodrami i obniżonym krokiem.

    Regular fit - krój regularny, standardowy, bardziej dopasowany w biodrach, o prostej nogawce.

    Slim fit - spodnie podkreślają sylwetkę - są węższe zarówno w biodrach jak i w udach, podążają za naturalną linią ciała, często przylegają, są dopasowane do figury ale nie obcisłe, często z domieszką strechu.

    Skinny fit - krój zdecydowanie damski, bo wyraźnie podkreślający figurę, spodnie obcisłe na całej długości, dopasowane w biodrach, ze zwężającą się nogawką, wykonane zawsze z denimu z domieszką strechu, aby jeszcze lepiej przylegały do ciała. Wśród tego typu spodni występuje też wersja ultra, tzw. jeaggins, które łączą zalety jeansów i legginsów - elastyczność, idealne przyleganie, modny wygląd i stylowość.

  • Szerokość nogawki

    Aby określić z jaką nogawką mamy do czynienia, składamy ją w połowie łydki i przykładamy jej dolną krawędź na wysokości kolana - w zależności od tego, czy dolna część jest węższa, równa czy szersza wyróżniamy następujące rodzaje:

    Tapperd/narrow albo po prostu carrot (marchewka) - nogawka zwężająca się ku dołowi.

    Straight - prosta nogawka, szerokość taka sama u dołu i na wysokości kolana.

    Bootcut - rozszerzająca siędelikatnie od kolana w dół. W wersji bardziej ekstremalnej flare -spodnie wyraźnie szersze na dole, tzw. dzwony.

  • Waist czyli stan

    Określa wysokość na jakiej położony jest pas spodni w stosunku do talii:

    High waist - stan wysoki, to spodnie sięgające do talii, do pępka a nawet powyżej.

    Normal waist - stan normalny, najczęściej spotykana, standardowa, średnia wysokość pasa.

    Low waist - stan niski, charakterystyczny dla tzw. biodrówek. Dostępna jest również wersja super niska - extra low.

Dbaj o jeans

Jeans jest tkaniną, która podobnie jak drewno "pracuje" pod wpływem wody i teperatury. Oznacza to, że w praniu wykurcza się. Jest to proces naturalny dla tkaniny.

  • Należy prać i płukać w pralce automatycznej, program normalny, według zalecanej temperatury.
  • Można suszyć w suszarce bębnowej przy normalnej temperaturze.
  • Można prasować w temperaturze do 150 stopni Celsjusza.
  • Nie wolno stosować wybielaczy.
  • Można czyścić chemicznie.

Szukasz dżinsów w których twoja pupa będzie wyglądała świetnie? Powinnaś bliżej przyjrzeć się kieszeniom. To coś więcej niż skrawek materiału do przechowywania drobiazgów. Obecnie ten kawałek płótna jest nie tylko polem do popisu dla kreatywnego projektanta, który zostawia tam swój podpis, czyli logo. Podobnie jak podpisy – kieszenie się różnią, a każda różnica może wpłynąć pozytywnie lub na niekorzyść wyglądu naszych pośladków.
Kieszenie dżinsów występują w różnych formach – rozjaśnione, z klapą, dżetami, gładkie… Nie każda jest dobra dla każdego, dlatego postanowiliśmy napisać dla Was “Kieszeniowy Elementarz”.

Ten kawałek denimu na pupie jest bardzo istotny dla odbierania jej kształtu – jeśli chcesz dowiedzieć się, która z kieszeni daje najlepszy efekt powiększenia, zmniejszenia czy podkreślenia pupy, koniecznie zajrzyj do kolejnych slajdów, w których omawiamy pięć aspektów, które powinnaś brać pod uwagę podczas analizy kieszeni dżinsów!

Kształt tylnej kieszeni jest ściśle związany z wyglądem twojej pupy. Łatwo zauważyć, że obecnie występują one głównie w dwóch kształtach – obłym i kanciastym. Dla większości kobiet najlepszym wyborem są kieszenie nieco wygięte w górnej części – tworzą iluzję idealnej pupy (kształt klepsydry). Jest to szczególnie ważne dla kobiet o figurze typu gruszka i jabłko. Kwadratowa kieszeń, która ma proste boki nadaje się dla gruszek i osób, które chcą ukryć swoją zbyt zaokrągloną pupę. Taki typ jest najlepszy dla większości kobiet.
Rozmiar kieszeni powinien być proporcjonalny do pupy – kobiety z malutkimi pośladkami nie powinny wybierać ogromnych kieszeni i odwrotnie. Zbyt małe spowodują, że pupa będzie wyglądała na większą. Warto pamiętać, że ozdobiona kieszeń wydaje się mniejsza, niż jest w rzeczywistości.

Rozmieszczenie:Większość nas żywi szczerą antypatię do dżinsów-marchewek z bardzo wysokim stanem, w których kieszenie są tak wielkie, że skutecznie spłaszczają pupę i sprawiają, że wydaje się ona obwisła. Takiego modelu nie kupuj nigdy – lata osiemdziesiąte już dawno za nami!

Pupa najlepiej wyglądać będzie, gdy kieszeń będzie umiejscowiona pośrodku pośladka w jego najszerszym miejscu. Im szerzej rozstawione są kieszenie, tym szersze wydają się biodra. Gdy są zbyt daleko od siebie powodują, że pupa traci swoje krągłości. Za wysoko – pupa wydaje się płaska i większa, niż w rzeczywistości. Za nisko – skrócą optycznie.

Istnieją jednak wyjątki. Jeśli masz długie nogi, wybierz niską kieszeń, zwłaszcza jeśli masz małą pupę, której przyda się powiększenie. Masz wąskie biodra, spróbuj szerzej rozstawionych kieszeni, by stworzyć iluzję krągłości. Kieszenie, które są umieszczone zbyt wysoko, ale nie aż tak wysoko jak w przypadku wspomnianych marchewek, sprawiają, że pupa wygląda na podniesioną i jędrną.

Karczek to rąbek stworzony ze szwów powyżej kieszeni. Może biec pod kątem obniżając się ku środkowi (jak góra serca), albo być bardziej prosty. Podobnie jak kąty samych kieszeni, im większe nachylenie, tym większe wydają się krągłości i figura zbliża się do kształtu klepsydry.

Prostszy szew jest zazwyczaj dobierany z prostymi kątami kieszeni, a to daje bardziej kwadratowy wygląd z tyłu. Powinnaś tego unikać jeśli dążysz do krągłego i jędrnego wizerunku, zwłaszcza jeśli twoje ciało z natury jest bardziej kanciaste. Jeśli jesteś gruszką lub masz bardzo krągłą pupę, poeksperymentuj z prostym szwem, by uzyskać zbilansowany wygląd.

Nad karczkiem mogą być zaszewki, by stworzyć więcej przestrzeni dla pupy i by spodnie dobrze leżały. Dzięki nim zyska także mniejsza pupa – będzie wyglądała na bardziej odstającą i jędrną.

Zazwyczaj zdobienia takie jak hafty, cyrkonie czy skórzane elementy, są po to by przyciągnąć wzrok. Jeśli naprawdę lubisz swoją pupę i chcesz ją podkreślać, to tymi sposobami śmiało możesz to robić. Jeśli jednak chcesz odwrócić uwagę od pośladów, bo nie jesteś z nich zadowolona, to wybieraj kieszenie klasyczne.

Podobnie wyblakłe i wytarte kieszenie przyciągają wzrok, a jasny kolor sprawia, że pupa wygląda na większą. Warianty z klapkami fantastycznie dodają objętości, więc jest to idealny wybór dla osób z płaskimi i małymi pośladkami.

Projekt: Jeśli kształt kieszeni wskazuje w dół, to tam też skieruje się wzrok, a pupa przesunie się optycznie w tym kierunku. Jeśli zmagasz się “motylkami” czy “bryczesami” i szerokimi biodrami, to zwróć uwagę, że poziome kształty prowadzą wzrok dokładnie w to najszersze miejsce.

Dobra rada na koniec: pamiętaj by twoje dżinsy zawsze miały kieszenie! Niewiele kobiet ma harmonijną linię pośladków i idealne proporcje miedzy krągłościami, a szczupłością, a tylko takie będą dobrze wyglądać w dżinsach bez tego niepozornego kawałka denimu.

Źródło: http://www.groszki.pl

Tak bardzo kochamy jeans, że aż chcemy nosić go na twarzy! Takie było założenie MAC przy wymyślaniu nowej linii kosmetyków, Jeanius Collection.

W hołdzie dla amerykańskiego stylu życia, którego symbolem są jeansy oraz wolność, którą ze sobą niosą, MAC zaprojektował limitowaną kolekcję kosmetyków zatytułowaną Jeanius Collection.
Te kolorowe kosmetyki mają być ukoronowaniem drogi, jaką przebył denim od końca XIX wieku, gdy gościł głównie na farmach i jako ubiór kowbojów, do salonów największych kreatorów mody. W końcu nawet Chanel wypuszcza czasem ubrania uszyte z jeansu.
Nie ma chyba dziewczyny, która nie miałaby w szafie przynajmniej jednej pary jeansowych spodni, a wiele z nas ma ich kilka, w różnych fasonach i kolorach. Najbardziej ikonicznym modelem pozostaje jednak ten w kolorze indygo, głębokiego niebieskiego z nutką czerni.
Piękny atramentowy kolor stara się w swojej kolekcji oddać MAC. Ten, oraz cudowny błękit, ciemną szarość oraz sprany jeans, które trafiły do palety cieni do powiek MAC. Aż szkoda ich użyć, żeby nie zniszczyć prasowanki cieni, których kamień wygląda jak faktura denimu.
Kolekcji cieni towarzyszy kilka odcieni szminek, które korespondują z tą kolorystyką - zgaszone fiolety, brudne róże - oraz róże do policzków, eyelinery i błyszczyki. Znajdziemy także lakier do paznokci w kolorze jeansu z perłowymi drobinkami.
 
Źródło: http://www.groszki.pl/groszki/1,80233,9305787,MAC_Jeanius_Collection.html?bo=1

Dziś kobiety noszą spodnie znacznie częściej niż spódnice, niezależnie od okazji - czy to do pracy, do szkoły, na randkę czy na wieczorne spotkanie biznesowe. Nie zawsze jednak tak było - jeszcze na początku XX wieku spodnie u kobiet były rzadkością. A skąd się wzięły?

Oto historia damskich spodni. Aż do XIX wieku kobiety chodziły wyłącznie w sukniach. I nie było w tym nic dziwnego, wszak nie uprawiały sportów, nie prowadziły samochodów, nie pracowały w fabrykach. Ale z czasem ta sytuacja zaczęła się zmieniać. W XIX wieku, po przemianach związanych z Wiosną Ludów, kobiety zaczęły inaczej spędzać czas niż do tej pory - jeździły na nartach, grały w golfa, jeździły na rowerze. I o ile do pierwszych dwóch czynności wystarczyło skrócenie spódnic, o tyle na rowerze jeździć było nie sposób. Dlatego właśnie feministki zaczęły propagować noszenie spodni, a model, noszony przez jedną z nich, Amelię Jenks Bloomer, zwężany u dołu i szeroki na górze, do tej pory funkcjonuje w modzie pod nazwą "pumpy".
W czasie I wojny światowej kobiety musiały zajmować się interesami mężczyzn, którzy poszli na front, nic więc dziwnego, że wraz z ich sprawami, przejęły także ich modę i wkładały spodnie coraz chętniej. Do popularyzacji tej części garderoby wśród kobiet przyczyniła się znana na całym świecie projektantka, Coco Chanel, która ubierała się "na chłopczycę" i nosiła zawsze krótkie, męskie fryzury.
Po drugiej wojnie światowej, ze względu na ogromne zniszczenia w Europie, stolicą mody stały się Stany Zjednoczone, a prawdziwym hitem - dżinsy, które nosili nie tylko mężczyźni, ale i kobiety, które coraz częściej pracowały zawodowo. Dla nich właśnie w latach 60-tych stworzony został elegancki model spodni, sprzedawany w komplecie z kamizelką. Od tej chwili był już tylko krok do rozpowszechnienia się spodni jako zamiennika dla spódnic, także na uroczyste okazje. Ten fakt, a także moda na dżinsy, promowana przez hippisów w latach 70-tych sprawiły, że produkcja spodni była w tym okresie trzykrotnie większa niż produkcja spódnic i tak też zostało po dziś dzień.
 
Źródło: http://info-moda.pl/index.php/spodnie-damskie/

BigStar na Facebook BigStar na YouTube BigStar na Instagram

Infolinia   +48 62 76 52 102

Poniedziałek-Piątek 8:00 – 18:00

Copyright © bigstarjeans.com Wszystkie prawa zastrzeżone. Systemy OmniChannel eCommerce: i-systems

OK
Strona wykorzystuje pliki Cookies m.in. w celach statystycznych. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce - Polityka Prywatności.
Do góry